Leserbrief
Wiehnachtsliechter tüend eim guet

Zur Energiekrise: Zuger Gemeinden sparen an der Weihnachtsbeleuchtung

Drucken

«Chum, mer gönd hütt an Chrischtchindlimärt uf Baar, dört hätts immer sone wunderschöni Belüüchtig», säg ich zu eim vo üsne Grosschind.

Mer chämed uf Baar – es isch ziemlich dunkel – vo Wiitem gseht me d Liechter vo de Märtständ. Im Dunkle laufed mer immer nöcher zum Märt, hebed enand a de Hand, dass mer üüs nid verlüüred im Dunkle. Doch plötzlich – BLING! Ooooh wie wunderschön isch das. Alli Wiehnachtslichter bränned. D Stroosse, d Hüüser, d Plätz, die Wiehnachtsständ – alles isch so wunderschön, so fantastisch und so wiehnachtlich. D Lüüt bliibed stoh, me ghört überall «Aaah und Ooh», und Gsichter vo de Mensche – sie strahled vor Freud. Bis tüüf is Härz ine tuet eim die Wiehnachtsstimmig guet, tüend eim die Wiehnachtsliechter guet. I üsere im Moment düschtere Wält isch das im wahrschte Sinn des Wortes en freudige Liechtblick, es isch de Mensche warm ums Härz. Und so wunderbari freudigi Moment bruuched mer Mänsche doch eifach im Läbe.

Mer Zwei gönd fröhlich wiiter, chaufed doo öppis Chliises, findet dört e chliini Überraschig, ässed öppis, wo eifach zum Wiehnachtsmärt ghört. Es isch en wunderbare, unvergässliche Obed mit mim Enkelchind.

Jetzt wirds aber langsam chalt und au langsam spoot. Mer zwei beschlüssed, wieder hei z fahre uf Hüneberg. Mer plaudered fröhlich zäme und sind Beidi so zfriede und glücklich.

So, jetzt simmer fascht dihei, i üserem Dorf z Hünebärg. Waas? Niene e Wiehnachtsbelüüchtig? Nume ganz vereinzelt bi de Hüüser. Ganz wenig. Sehr, sehr truurig!

Liliana von Allmen, Hünenberg